MILATYN

1. KRÓTKA HISTORIA KLASZTORU

Erem pod wezwaniem Świętego Krzyża został ufundowany przez Teresę Łączyńską dla kamedułów. Zakonnicy przyjęli od niej fundację w 1738 roku, ale niebawem musieli ją opuścić na skutek niepomyślnej dla siebie wizytacji, która wykazała brak ducha kamedulskiego w życiu wspólnoty. W ich miejsce Fundatorka sprowadziła w 1745 roku karmelitów bosych z pobliskiego Lwowa. Erem został wówczas przebudowany na klasztor, który aż do kasaty w 1788 roku pełnił funkcję karmelitańskiej rezydencji.

Dawny kościół i klasztor karmelitów bosych
w Milatynie. (Fot. Arch. OCD)

Ostatnim karmelitą bosym, który pozostał w klasztorze jeszcze jakiś czas po kasacji był ojciec Ildefons Igrysz. Zmarł w Milatynie 9 października 1790 roku. Ponieważ czas pobytu karmelitów bosych w Milatynie był krótki, zachowało się niewiele dokumentów karmelitańskich mogących stanowić źródła archiwalne dla badaczy. Najważniejsze dokumenty historyczne dla badań nad dziejami milatyńskiej świątyni znajdują się w Archiwum Prowincjalnym Misjonarzy w Krakowie.

Dawny kościół i klasztor karmelitów bosych w Milatynie. (Fot. Arch. OCD)

2. OBSZERNA HISTORIA KLASZTORU

Benignus Wanat OCD, “Zakon Karmelitów Bosych w Polsce. Klasztory karmelitów i karmelitanek bosych 1605-1975”, Wydawnictwo Karmelitów Bosych, Kraków 1979, s. 542-547.

BW19